บทนำ อากาศภายในห้างสรรพสินค้าเย็นฉ่ำ แต่เพียงฟ้ารู้สึกถึงแค่เพียงความร้อนระอุที่ออกมาจากผิวหนัง สมองอื้ออึง ดวงตาเห็นภาพที่พร่าเบลอเพราะหยาดน้ำตา ชิดชนกกำลังเดินควงกับผู้หญิงอีกคน มือเกาะกุมกัน เสียงกระซิบนั้นเหมือนมีดที่กรีดหัวใจของเพียงฟ้าอย่างเลือดเย็น เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินทางไปยังก้นเหว สึกแสนลึก มืดหม่นไร้แสง ความรู้สึกเลวร้ายต่างแย่งชิงกันเสียดสีเธอ เหมือนคนด้านช้าไม่เหลือความรู้สึกใด ๆ แต่น้ำตาที่นองใบหน้านั้นขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง ผู้คนภายในร้านกาแฟต่างประหลาดใจและอยากรู้ถึงสาเหตุในการร้องไห้ของหญิงสาว เธองดงามเหมือนเทพธิดาที่ทำจากแก้ว คิ้วบางโค้งสวย ตาสีช๊อคโกแลตที่เจ็บปวดและเหม่อลอยคู่นั้น อีกทั้งจมูกเล็กโด่งบอกความดื้อรั้น และปากสีชมพูระเรื่อที่กำลังเม้นเข้าหากัน ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกอยากเข้าไปช่วยแบ่งเบาความทุกข์ของเธอ แต่เธอดูเปราะบางเหลือเกิน ถ้าหากแตะเพียงแผ่วเบาก็อาจจะสลายหายไป ทุกคนจึงทำได้เพียงเฝ้ารอให้เธอเปล่งเสียงเพียงสักนิด เพื่อที่พวกเขาจะได้เข้าไปปลอบประโลมใจและจะได้ไม่ทำให้เธอปวดร้าวไปมากกว่านี้ เพียงฟ้ากัดฟันกลั้นเสียงสะอื้น ยกมือทั้งสองข้างปาดน้ำตาอย่างรีบเร่ง เธอเงยหน้ามองรอบกายเป็นครั้งแรกตั้งแต่ร้องไห้ มีสายตาหลายสิบคู่มองมาที่เธอ เธอทำได้เพียงส่งสายตาขอโทษพร้อมกับวางธนบัตรสีแดงแล้วรีบเดินออกไปจากร้านโดยไม่หันกลับไปมองใครบางคนที่กำลังเดินผ่านไป “นก ไปดูร้านนั้นกันไหม” รวีวรรณชี้ไปที่ร้ายขายเสื้อยี่ห้อดัง นัยน์ตายิ้มเปี่ยมไปด้วยความสุขขณะถามคนรัก ชิดชนกพยักหน้ารับ แล้วทั้งคู่ก็เดินไปที่ร้านพลางคุยเรื่องตลกที่ได้พบเจอในสัปดาห์ที่ผ่านมา จนไม่ทันได้สังเกตเห็นผู้หญิงผมยาวใส่กระโปรงสีเหลืองอ่อนเดินจากไปอย่างอย่างรีบร้อนจนกระโปรงนั้นพริ้วไปตามการเคลื่อนไหว “เสื้อตัวนี้สวยไหม สี้ฟ้าอ่อนด้วยเล็กชอบจังเลย นกว่าเป็นไงเหมาะกับเล็กรึเปล่า” เล็กถามพร้อมกับเอาเสื้อทาบตัวแล้วหมุนไปมาตรงหน้าชิดชนก เมื่อได้ยินคำว่าฟ้า ชิดชนกหวนคิดถึงเพียงฟ้าอย่างห้ามไม่ได้ ตอนนี้ฟ้าจะเป็นยังไงบ้างนะ จะกินข้าวรึยัง อยากเจอจังเลย ฟ้า...จะคิดถึงกันบ้างรึเปล่า “นก นก!” เล็กจับหัวไหล่บางนั้นเขย่าอย่างแรง เมื่อเห็นคนตรงหน้าเงียบสายตาเหม่อลอย “หา อะไรเหรอเล็ก” ชิดชนกทำหน้าตาเหรอหรา งุนงงกับการหลุดจากความคิดของตัวเอง รวีวรรณเห็นคนหน้าสวยทำหน้าตาตลกก็นึกขำ จนหลุดหัวเราะออกมา ยิ่งเห็นเล็กขำชิดชนกยิ่งขมวดคิ้วจนเหมือนปมด้วยความสงสัยมากยิ่งขึ้น รวีวรรณกลั้นขำแล้วตีแขนชิดชนกเบา ๆ “นกนี่ ทำหน้าตาตลกจัง เค้าเรียกตั้งหลายครั้งทำไมไม่ตอบ เหม่อไปไหน” เล็กถามด้วยรอยยิ้ม มองคนตรงหน้าอย่างรอคอย ชิดชนกยิ้ม แต่ตาสีดำนิลนั้นดูเหมือนเศร้า ค่อย ๆ ยกมือลูบผมดำยาวนั้นด้วยความเอ็นดูคนตัวเล็กน่ารักตรงหน้า “ไม่มีอะไรหรอก นกคิดอะไรเพลินไปหน่อย ขอโทษนะ” เล็กพยักหน้าเข้าใจ “ไม่เป็นไร ไปดูของร้านอื่นกันดีกว่า” คนตัวเล็กพูดเสร็จก็จับมือนกให้เดินไปยังร้านตรงกันข้าม ชิดชนกกลับไปมีสายตาเหม่อลอยอีกครั้ง ใช่สินะ...นกมีเล็กอยู่แล้ว นกไม่ควรคิดถึงฟ้าใช่ไหม นกรักฟ้าแต่นกก็รักเล็ก นกควรทำยังไง เพียงฟ้าไม่รู้ว่าเธอขึ้นรถประจำทางมาได้ยังไง และนั่งมานานเท่าไหร่ กว่าจะรู้ตัวก็ต่อเมื่อรถประจำทางแล่นบนสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยาแล้ว เธอกดกริ่งลงตอนรถใกล้ถึงตีนสะพาน เธอยังไม่อยากกลับหอพักในตอนนี้ ไม่อยากไปนั่งจมกับความทุกข์ที่นั่น ไม่อยากเห็นร่องรอยของชิดชนกอีกแม้แต่น้อย เธอเกาะราวสะพาน มองผิวน้ำสีขุ่นเป็นระลอก ผักตบชวาเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าไปตามน้ำ ลมพัดแผ่วเบาหอบเอากลิ่นดินจากที่ไหนสักแห่งมาถึงเธอ แม่น้ำดูมีชีวิตชีวาเหลือเกิน แต่เธอกำลังรู้สึกไม่มีชีวิต ไร้จิตใจ น้ำตาเริ่มก่อตัวที่ปลายหางตา แล้วค่อย ๆ ไหลเรื่อยหยดลงมาที่แก้มขาวนั้น เพียงฟ้ายกมือป้ายมันออกอย่างไม่ใยดี เพียงฟ้ายังยืนอยู่ตรงนั้นอีกหลายนาที เธอคิด ไตร่ตรอง ตอนนี้ไม่มีหยาดน้ำตาแล้ว มีเพียงแววตาที่มุ่งมั่นตัดสินใจ เธอรู้แล้วว่าเธอจะทำอย่างไรต่อไป เธอเดินหันหลังให้กับแม่น้ำแล้วมุ่งหน้าตั้งใจไปยังจุดหมาย ---------------------------------------------------------------------------------------------------- คนเขียนขอคุย เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียนนะคะ ก็ไม่รู้ว่าเขียนเป็นยังไงบ้าง ขอขอฝากให้ทุกท่านช่วยวิพากษ์วิจารณ์ด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ*-* หรือคุยได้ที่ c_sasomsap@hotmail.com